مقدمه: در بیماران ضربه مغزی ساکشن راه هوایی و پیشگیری از عوارض آن بسیار مهم است. بر این اساس، این پژوهش با هدف مقایسه عوارض استفاده از سوند ساکشن و نلاتون در ساکشن بیماران ضربه مغزی و اینتوبه شده در بخش مراقبت ویژه انجام شد.روش بررسی: این کارآزمایی بالینی بر روی 80 نفر از بیماران ضربه مغزی بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شهید رهنمون یزد انجام گردید. متغیرهای زمینه ای و عوارض ساکشن در دو گروه سوند ساکشن و نلاتون ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آزمون های Chi-Squer و T.test و نرم افزار SPSS نسخه 16 تجزیه و تحلیل گردید.نتایج: استفاده از سوند نلاتون در کاهش نیاز بیمار به ساکشن موثر بود (روز سوم و چهارم به ترتیب p=0.003 و p=0.004). پس از ساکشن با سوند نلاتون افت O2SAT کمتری برای بیمار ایجاد شد (روز اول p=0.06، روز دوم p=0.004، روز سوم p=0.02، روز چهارم p=0.001) در مقایسه O2SAT دو نوع سوند تنها در روز چهارم اختلاف معنی دار بود (p=0.002). میانگین تعداد ضربان قلب در دو گروه پس از ساکشن افزایش یافت (p=0.0001) ولی تفاوتی در تعداد ضربان قلب دیده نشد (p<0.05). تفاوت تعداد دفعات خونریزی از تراشه از روز سوم معنی دار بود وگروه سوند ساکشن خونریزی بیشتری از تراشه داشتند (روز سوم p=0.001 و روز چهارم p=0.001) از نظر بروز عفونت تفاوت معنی داری دیده نشد (p=0.8).نتیجه گیری: استفاده از سوند نلاتون می تواند درصد قابل توجهی از میزان آسیب به تراشه بیمار و خونریزی را کاهش داده و افت O2SAT کمتری برای بیمار به وجود آورد.

1مقدمه: یکی از مداخلات مهم پرستاری در بخش های ویژه ساکشن لوله تراشه بیماران برای تخلیه ی ترشحات راه هوایی است. این پروسیجر با وجود این که ضروری و برای مدیریت راه هوایی بیماران مفید است اما گاها دردناک بوده و موجب آسیب مخاطی می شود که تلاش برای یافتن وسایل یا روش های با کمترین آسیب ضروری است. پژوهش حاضر با هدف تعیین و مقایسه درد و آسیب مخاطی در ساکشن لوله تراشه با استفاده از سوند فولی و نلاتون در بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان منتخب دانشگاه علوم پزشکی البرز در سال 1400انجام شده است. روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه تجربی دو گروهه بوده و جامعه آماری آن کلیه بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان البرز کرج در نیمه ی اول سال 1401 بودند. از طریق روش نمونه گیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود 60 بیمار انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه ساکشن با سوند فولی و ساکشن با سوند نلاتون قرار گرفتند. بیماران بر حسب نیاز به مدت سه روز و 12 بار ساکشن شده و از نظر شدت درد و میزان آسیب مخاطی در اثر ساکشن مورد مقایسه قرار گرفتند. جهت جمع آوری داده ها از فرم اطلاعات جمعیت شناختی بیماران، پرسشنامه استاندارد مقیاس رفتاری سنجش درد و چک لیست مشاهده ای آسیب مخاطی جهت ارزیابی آسیب مخاطی استفاده شد.. داده ها با نرم افزار آماری SPSS21 و با استفاده از آزمون های تی مستقل، دقیق فشر و کای اسکوئر آماری تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: دو گروه از نظر متغیرهای دموگرافیک تفاوت آماری معنی داری نداشتند. قبل از انجام ساکشن بین شدت درد بیماران دو گروه در هیچ کدام از 12 زمان تفاوت آماری معنی داری نداشت (0/05P>). اما بعد از ساکشن این تفاوت در زمان های اول، دوم، سوم، پنجم، ششم، هفتم، هشتم، نهم و دهم معنی دار بود و ساکشن با سوند فولی در مقایسه با سوند نلاتون درد کمتری داشت (0/05P<). در مورد آسیب مخاطی نیز در زمان های نهم، دهم و دوازدهم بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود داشت (0/05P<) و تعداد افرادی که به دنبال ساکشن دچار آسیب مخاطی شده بودند در گروه ساکشن با سوند فولی در مقایسه با گروه ساکشن با سوند نلاتون آسیب مخاطی کمتری داشتند. نتیجه گیری:  از آنجا که استفاده از سوند فولی جهت ساکشن نمودن لوله تراشه بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه هم شدت درد و هم آسیب مخاطی کمتری نسبت به سوند نلاتون ایجاد می نماید لذا پیشنهاد می گردد ترتیبی اتخاذ شود که استفاده از این روش جهت ساکشن لوله تراشه بیماران بیشتر مورد توجه قرار گیرد.  

زمینه و هدف: استفاده روتین از سوند به مدت  24 ساعت پس از سزارین موجب تروماتیزه شدن کانال زایمانی و ایجاد درد و محدودیت حرکتی برای مادر خواهد شد، کاستن از طول مدت سوندگذاری می تواند عوارض ناشی از سوند را تعدیل نماید در این راستا پژوهشی با هدف تعیین اثر برداشتن سوند فولی پس از سزارین بر میزان درد ناشی از سوند انجام گرفت.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی تصادفی 60 مادر با سن 35-18 با حاملگی 4-1 که تحت سزارین اورژانس قرار گرفته و سونداژ آنان قبل از عمل با کاتتر فولی سایز 14 انجام شده بود، به روش تخصیص تصادفی در دو گروه تجربی و شاهد قرار گرفتند در گروه تجربی 3-2 ساعت پس از سزارین و در گروه شاهد 24 ساعت پس از عمل )بصورت روتین( سوند برداری انجام شد. سنجش درد در هر دو گروه با استفاده از مقیاس دیداری درد در دو نوبت )هنگام گذاشتن و برداشتن( انجام گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون T-test استفاده شد.یافته ها: میانگین شدت درد در هنگام گذاشتن سوند در دو گروه تجربی و شاهد تفاوت نداشت اما در هنگام برداشتن سونداین میانگین در گروه تجربی 2.16 ± 3.32 و در گروه شاهد 1.65 ± 6.07 بود که این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود ) 0.0001 p< (.نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش برداشتن سوند فولی در جهت کاهش شدت درد ناشی از سوند موثر است لذا پیشنهاد میگردد پس از سزارین سوند برداری زود هنگام انجام شود.

در ایجاد سینوزیت، عوامل زیادی از جمله آلرژی، اختلالات ایمونولوژیک اختلالات تشریحی بینی مثل انحراف تیغه بینی، هیپرتروفی کورنه، لوزه سوم و اجسام خارجی دخیل می باشند. کلیه عوامل ذکر شده باعث اختلال در دهانه سینوس (کمپلکس استئوماتال) می شوند و انسداد این ناحیه مانع از هواگیری سینوسها و تخلیه ترشحات سینوسها شده و باعث سینوزیت می شود. در مطالعه ما سوند معده به عنوان جسم خارجی تلقی شده و بیمارانی که سوند معده به مدت طولانی (7-10 روز) باقی مانده است وضعیت سینوسها قبل و بعد از مصرف سوند معده بررسی شده است و مشاهده گردید که وجود سوند معده به مدت طولانی در بینی بدون مصرف دارو سینوزیت ایجاد کرده است و شایع ترین سینوسهای درگیر، فکی، اتموئید بوده اند که هر دو به مآی میانی در ناحیه کمپلکس استئوماتال تخلیه می شوند. با توجه به عوارض سینوزیت تشخیص بموقع و حذف عوامل مستعد کننده آن ضروری است زیرا عدم درمان، باعث گسترش عفونت به استخوانها و سایر ارگانها (مثل چشم و مغز) می شود. در این مطالعه ما از 100 بیماری که دارای سوند معده به مدت طولانی بودند 23 نفر مبتلا به سینوزیت شدند که اکثر بیماران یا دارویی دریافت نکرده اند و یا فقط از یک نوع آنتی بیوتیک استفاده شده بود. رابطه مشخص در ایجاد سینوزیت به علت سوند معده از نظر سن و جنس پیدا نشد.

طیف نمایی طول عمر نابودی پوزیترون (PALS) یک سوند فوق العاده مفید برای حجم های تهی است. یک رابطه خطی بین اندازه حجم های تهی و طول عمر اورتو - پوزیترونیم به دام افتاده، در آن حجم وجود دارد و معمولا در قالب مدل ساده شده پیشنهاد شده به وسیله تائو - الدراپ و همکاران وی توصیف می شود. در این مدل دام پوزیترونیم دارای شکل کروی است و پتا نسیل، پتانسیل مربعی با عمق بی نهایت است. مدل، علی رغم سا د گی اش در بسیاری از موارد مقادیر درست طول عمر اورتو - پوزیترونیم و انرژی نقطه صفر آن در دام را به دست می دهد. مدل به راحتی می تواند برای حجم های تهی غیر کروی و با اندازه های بزرگ بسط داده شود. در این صورت، موقعیت پوزیترونیم در ترازهای انرژی بالاتر ذره در چاه پتانسیل (پر شدن حالتهای ذره ای در بالای حالت انرژی صفر) باید به حساب آورده شود.

گذاشتن سوند معده به منظور کاهش اتساع شکم، تهوع، استفراغ و آسپیراسیون و همچنین در اعمال جراحی شکمی و آناستوموزها برای تخلیه گاز و ترشحات گوارشی به نظر مولفان این مقاله زیاد مورد استفاده قرار می گیرد که گاه ضرورتی نداشته، حتی ممکن است عوارضی ایجاد نماید.در این مطالعه ارزش سوند معده از نظر دکمپرسیون و در ناژ به دنبال اعمال جراحی انتخابی شکمی در یکصد بیمار که پنجاه نفر با سوند معده و پنجاه نفر بدون سوند معده بودند و به روش آینده نگر مورد بررسی قرار گرفتند.اگر چه دو بیمار در گروه بدون سوند به آن نیاز پیدا کردند ولی از نظر آماری اختلاف معنی داری از نظر شیوع مرگ و میر، استفراغ و بازگشت حرکات عادی گوارشی در دو گروه مشاهده نشد. به علاوه شیوع گلو درد و تهوع در گروه با سوند بمراتب شایعتر بوده است. ما معتقدیم گذاشتن سوند معده بصورت معمول باید مورد تجدید نظر همکاران قرار گرفته و جز در موارد خاص از آن استفاده نشود که این نکته امروزه در بررسیهای نشریات مختلف هم به اثبات رسیده است.

هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر اینداکشن زایمانی با استفاده از سوند فولی در مقایسه با تزریق اکسی توکسین در موراد نامناسب بودن سرویکس می باشد. در این مطالعه 60 زن حامله ای که اندیکاسیون تحریک زایمانی دارند و دارای جنینی با نمای ورتکس، کیسه آب سالم با Bishop Score<4 بودند انتخاب شده و بطور تصادفی در 2 گروه قرار گرفتند:1- گروه سوند فولی که در این گروه از سوند فولی شماره 18، که از سوراخ داخلی سرویکس عبور داده می شود استفاده شده و سپس با 30 سی سی آب مقطر پر می شد و با کشش مختصر به سطح داخل ران متصل می شد. اینداکشن لیبر در این گروه بعد از خروج خودبه خودی سوند فولی در صبح روز بعد شروع می شد.2- گروه اینداکشن تنها با گروه کنترل، که در این گروه افراد در مرحله قبل از اینداکشن چیزی جهت مناسب سازی سرویکس دریافت نکرده بودند و با 10 واحد اکسی توسین در 1000 سی سی سرم رینگر اینداکشن جهت بیماران شروع می شد. تعداد سزارین، تعداد دفعات اینداکشن، تغییر در Bishop Score ، دیلاتاسیون سرویکس و فاصله شروع تحریک تا زمان زایمان در دو گروه با استفاده از آزمانهای آماری کای دو، فیشر، تی استیودنت و مان ویتنی مقایسه گردید. میزان سزارین در گروه مورد 43 درصد و در گروه شاهد 63 درصد بود. میانگین تغییر Bishop Score در دو گروه به ترتیب 1.7±5 و 1.2±2.5 بود .(P<0.001) به طور متوسط فاصله شروع تحریک تا زایمان به ترتیب 3.3±8.6 و 3.2±15.8 ساعت بود .(P<0.001) دفعات اینداکشن، در گروه مورد 0.2±1.1 و در گروه شاهد 0.2±1.5 بدون اختلاف معنی دار آماری بود.با انجام این مطالعه مشاهده شد که استفاده از سوند فولی برای مناسب سازی دهانه رحم موجب موفقیت بیشتر در انجام زایمان طبیعی نسبت به گروه کنترل می شود.

زمینه و هدف: هدف از ساکشن راه هوایی مصنوعی مداخله مهمی در مراقبت از بیماران تحت دستگاه تهویه مکانیکی است. هدف این پژوهش تعیین تاثیر ساکشن باز راه هوایی مصنوعی با استفاده از معیارهای جامع نیاز به ساکشن بر وضعیت همودینامیک بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه (ICU) می باشد.روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با یک گروه کنترل است. 60 بیمار تحت تهویه مکانیکی بستری در ICU به روش نمونه گیری آسان انتخاب و به شکل تصادفی بلوکی به دو گروه 30 نفره تخصیص یافتند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه دموگرافیک و برگه ثبت وضعیت همودینامیک استفاده شد. در گروه آزمون و کنترل نیاز به ساکشن به ترتیب بر اساس معیار جامع و مرسوم تعیین و ساکشن به روش استاندارد انجام شد. سپس وضعیت همودینامیک نمونه ها قبل، دو و پنج دقیقه بعد از ساکشن تعیین گردید. داده ها با نرم افزار 17 SPSS تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: مقایسه میانگین فشار متوسط شریانی (MAP) و اشباع اکسیژن خون بین دو گروه به ترتیب در دو دقیقه (p=0.001 و p=0.015) و پنج دقیقه (p=0.006 و p=0.001) بعد از مداخله اختلاف آماری معنی داری را نشان داد. اختلاف میانگین متغیرهای همودینامیک (p=0.041) MAP، o2 saturation (p=0.001)، فشار خون دیاستولیک (DBP) (p=0.021) بین قبل از مداخله و دو و پنج دقیقه بعد از مداخله در گروه آزمون معنی دار بود.به نظر می رسد انجام ساکشن بر اساس معیارهای جامع در پیشگیری از عوارض ساکشن و حفظ ثبات وضعیت همودینامیک بیماران تحت ونتیلاتور موثر است.

زمینه و هدف: امروزه در بخش های ویژه برای برخی از بیماران به دلایل فیزیولوژیکی و بالینی متعددی از تهویه مکانیکی استفاده می شود؛ از آن جا که این بیماران دارای لوله داخل تراشه می باشند، به منظور افزایش اکسیژن رسانی به آنان، تمیز و باز نگه داشتن مجاری هوایی ساکشن لوله داخل تراشه الزامی می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و سیستم بسته بر علایم حیاتی بیماران بوده است.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی، از میان بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شریعتی 40 بیمار که ویژگی های ورود به مطالعه را داشتند، با روش نمونه گیری آسان انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از برگه ثبت اطلاعات استفاده شد که شامل مشخصات فردی بیماران، فشار خون سیستول و دیاستول، متوسط فشار خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و درصد اشباع اکسیژن خون شریانی بود. ساکشن لوله داخل تراشه بیماران به صورت تصادفی و فاصله زمانی حداقل90 دقیقه ، یک بار به روش سیستم بسته و یک بار به روش سیستم باز انجام یافت. قبل و بعد از ساکشن، کلیه بیماران به وسیله آمبوبگ و به مدت 2 دقیقه با اکسیژن 100 درصد هیپر اکسیژنه شدند. علایم حیاتی آنان قبل، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و بسته با کمک مانیتور زیمنس 6802 xi کنترل و ثبت شد. داده ها با نرم افزار SPSS و آزمون داده های تکراری با دو عامل تکرارپذیر مورد مقایسه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که فشار خون سیستول، دیاستول و تعداد ضربان قلب بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن به روش سیستم بسته داشته است (p<0.001). همچنین درصد اشباع اکسیژن خون شریانی در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز کاهش بیشتری نسبت به سیستم بسته داشته است (p<0.001). در این تحقیق در تعداد تنفس بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز نسبت به سیستم بسته تفاوت معناداری مشاهده نشد (p>0.05).نتیجه‏گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که ساکشن به روش سیستم بسته نسبت به روش باز اختلال کمتری در علایم حیاتی ایجاد می کند. لذا به منظور دستیابی به ثبات و عدم اختلال در علایم حیاتی می توان ساکشن به روش بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.